Relatos para CONTINUARLOS 10º. O pasamento dun can

Sempre que vexo un can recordo o meu can que fai uns anos que xa non está con nos.
Naceu coma unha boliña de neve, branca con ollos grandes que aloumiñaban a súa pequena face sempre divertida e alegre. Apenas tiña uns días e xa movía o seu cú desvergoñado. Mirábache como dicindo, mira que ben me movo; pero pouco despois daba un pequeno traspé e arrebuxábase coma unha bolboreta.
Un día, paseando polas Fragas do Eume perdímolo e por máis que buscamos non o atopamos por ningures. Incluso voltamos durante días e non fumos capaces de dar con él.
Pasado o tempo, anos despois, volvimos a verlo nunha finca duns coñecidos, amigos duns amigos. E vímolo. Nos contaron que atopárono como un can vagabundo que pensaron que sería abandonado por alguén. Recoñecímosnos, aínda o tempo pasou.
Hoxe entereime do seu pasamento.

Captura de pantalla 2015-09-24 a las 12.34.39

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

Sildavia9

Estadísticas del blog

  • 228,027 visitas
A %d blogueros les gusta esto: